Gestrand in Nieuw Zeeland

10 april 2020, Nieuw Zeeland

Deze blog schreef ik voor vrienden en familie in de tijd dat we, door de coronacrisis, vast kwamen te zitten op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. In de tekst heb ik af en toe wat schuingedrukte opmerkingen geplaatst die ik er nu, een jaar later, bij heb gezet voor nog wat extra inside information. Ga je mee op avontuur?

Hoi leuke mensen!

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten zijn wij gestrand in Nieuw Zeeland, OHJEE!
Het was de bedoeling dat we vier weken lang een rondreis over het Zuidereiland zouden maken, waarvan de eerste weken in verschillende airbnb’s en de laatste 2,5 weken in een campervan – living the dream! Helaas kwam daar, door de hele coronacrisis, algauw een einde aan en zitten we nu al twee weken vast in een lockdown hier. Maar ondanks alles maken we er zeker het beste van! Lees je mee hoe?

Daar gaan de globetrotters! Schiphol 6 maart

6 Maart. Na weken voorbereiden in Nederland was het dan eindelijk zo ver; onze reis van 33 uur (!!) richting de andere kant van de wereld begon. Met het vliegtuig van Amsterdam naar Qatar, van Qatar naar het Noordereiland van Nieuw Zeeland om daar de laatste binnenlandse vlucht naar het Zuidereiland te pakken.
Toevallig woont mijn broer al zo’n 13 jaar in NZ waarvan de laatste paar jaar in het dorp Wanaka. Omdat we op Queenstown vlogen, een uurtje rijden vanaf Wanaka, kon mijn broer ons daar ophalen en zo verbleven we de eerste paar nachten bij hem en zijn gezin. Dit was meer onze jetlags uitzieken dan gelijk happy vakantie vieren, haha. Pfoe deze hadden we even onderschat van te voren. Een verschil van dag en nacht (12 uur verschil!) is toch wel even wennen voor je lichaam.
Enfin, na een klein weekje bijkomen, opladen en Wanaka verkennen, begon onze trip dan echt, jeey!

Mount Iron beklommen, Wanaka

13 Maart. We vertrokken met een huurauto eerst naar Glenorchy, een klein dorpje ten zuid-westen van het Zuidereiland, aan het prachtige meer Lake Wakatipu. We huurden hier voor een paar nachten een tiny house in een soort klein tiny house dorpje. Ja, het was net zo schattig in het echt als hoe het klinkt. Het was zo idyllisch, echt fantastisch! We hebben in en om het dorpje wat activiteiten gedaan, zoals wat hikes en een kayak gehuurd, weet je wel, zo een kano waar je met z’n tweeën in moet en je goed moet samenwerken en overleggen hoe je vooruit komt zonder om te slaan of constant rondjes om je eigen as te peddelen; ze noemen ze hier ook wel de ‘divorce-boats’, haha! Gelukkig waren wij met vlag en wimpel geslaagd voor onze eerste keer kayakken en kwamen we als een extra happy couple er weer uit van alle lol die we onderweg hadden.

In de happily-ever-after-boat, Glenorchy 14 maart

15 Maart. Na twee nachten in de tiny house gingen we weer verder op doorreis richting de westkust. Het grote deel van deze rit was langs Lake Wakatipu en door de bergen; oprecht de mooiste rit die we ooit gemaakt hebben. Na een uurtje of vier rijden kwamen we aan in het dorpje Te Anau waar we ook weer een airbnb huurden. Dit keer een heel appartement met alles erop en eraan. We konden mooi even wat wasjes draaien en driegangenmenu’s maken in onze keuken enzo, winning in life! 
Waarom we richting Te Anau zijn gegaan, was omdat we voor de volgende dag een bus- en boottrip geboekt hadden naar Milford Sound. Ja I know, wij houden eigenlijk ook niet zo van dit soort toeristische trips, maar er was geen andere mogelijkheid om in Milford Sound te komen. De weg ernaartoe was een paar weken daarvoor verwoest door een storm, waardoor je de weg niet meer op eigen houtje mocht rijden. Uiteindelijk waren we hier vet blij om, want onze buschauffeur kon ons zo ontzettend veel vertellen over alles wat we onderweg zagen. Dit hadden we anders nooit geweten als we zelf dit stuk hadden gereden. Thanks again, Gary!
Milford Sound is een soort fjord (er is een verschil tussen een fjord en een sound, maar met deze info ga ik jullie nu niet vermoeien) en het is prachtig om hier met een boot doorheen te varen. Zo gezegd zo geschiede, hoppa op het bootje met de hele bubs en genieten maar!
Dit was echt waar één van de mooiste dingen die we ooit hebben gezien. De kleur van het water, de hoge bergen om je heen waar je tussendoor vaart en dan die watervallen links en rechts! Je gaat echt van de ene ‘wauw!’ in de andere ‘wauw!’.
Aan het einde van de rit, weer terug in Te Anau, werd ons verteld dat wij op de laatste trip zaten die er de komende tijd zal zijn, in verband met het coronavirus wat ondertussen ook NZ had bereikt. Dit was het eerste moment waarop we er iets van merkten/over hoorden. Dankbaar dat wij dit wel nog mochten beleven voordat alle deuren voor onbepaalde tijd zouden sluiten.

Toerist 2.0, Road to Milford Sound 16 maart
Milford Sound
Milford Sound

17 Maart. De volgende dag vertrokken we weer terug naar ons beginpunt, Wanaka, om de verjaardag van mijn broer te vieren; HAPPY BIRTHDAY BEN!

19 Maart. We hadden via een website, waar particulieren hun campers verhuren, een campervan gehuurd. Helaas was dit niet zo een goede ervaring. We hadden meer dan 2000 dollar huur betaald en daarvoor kregen we een campervan uit het jaar kruik, waarmee we elke berg met kromme tenen op zouden moeten rijden, biddend of hij de top wel zou halen (en er zijn hier nogal wat bergen die je over moet met je bakkie). Los van dat hadden de eigenaren de campervan ontzettend smerig aan ons meegegeven en vroegen zij ons bij aankomst om nog meer cash. Helaas hebben we daarom na één nacht besloten om de campervan weer terug te brengen en een terugbetaling te vragen. Deze kregen we gelukkig ook en daarmee hebben we direct een andere camper gehuurd. Dit kostte helaas wel weer extra allemaal, maar we kregen er wel een hoop goeds voor terug gelukkig.

Die rusty old campervan doet het wel goed op de analoge foto’s ;), Wanaka 19 maart
Maar in deze commerciële bak waren we uiteindelijk aanzienlijk happier, Mount Cook

21 Maart. Met de nieuwe campervan vertrokken we gelijk richting Mount Cook. Mount Cook is met 3724 meter de hoogste berg van heel NZ.
De eerste nacht verbleven we op een camping in de buurt van Mount Cook Village. Doordat het die dag erg regenachtig was, was het fijn even op een camping te verblijven met wat meer faciliteiten dan alleen een toilet.
De volgende dag was het gelukkig prachtig weer en omdat er ook zowat geen wolkje aan de lucht was, hadden we het geluk dat we Mount Cook mooi konden zien; door zijn hoogte verdwijnt hij namelijk vaak in de wolken en kan je de top helaas niet zien.
Onze droom was om een helikoptervlucht te maken in NZ. We hadden nog niet helemaal besloten waar, maar toen we hoorden dat dit ook in Mount Cook kon, hebben we gelijk geregeld dat we hier een vlucht mochten maken die dag.
WAUW WAUW WAUW! We dachten dat we na Milford Sound wel zo een beetje het mooiste in ons leven hadden gezien, maar blijkbaar kon het allemaal nog beter. Ik weet niet of je ooit in een helikopter hebt gezeten, nou ik niet en het was op zich al een van de beste ervaringen van mijn leven. Maar om dit dan ook nog eens te mogen doen op een van de mooiste plekken op aarde, was echt een van de grootste cadeau’s ooit. Tussen de bergen door, over de Franz Jozef Glacier, landen tussen al het moois om vanaf daar Mount Cook van nog dichterbij te mogen bewonderen.
Het toeval wilde dat ook deze trip de allerlaatste was voor waarschijnlijk een lange tijd, vertelden de medewerkers. De helikopterpiloot was zelfs licht geëmotioneerd omdat dit dus ook zijn laatste vlucht was voor wie weet hoe lang. Hij maakte er daarom een extra mooie en lange vlucht van voor ons en zichzelf, #DANKBAAR!

Zo blij als een klein kind, Mount Cook 22 maart
Daar links zie je Mount Cook
Toeristenkiekje in 3, 2, 1. Maar oh oh wat was dit GAAF!

Na deze dag om nooit meer te vergeten vielen we blij in slaap aan de voet van Mount Cook. Na een heerlijke nacht onder de sterren – die zie je hier mega goed, omdat er een regel is dat er zo min mogelijk licht van de grond af mag komen als in lantaarnpalen en andere buitenverlichting – trokken we na een stevig ontbijt onze wandelschoenen aan om aan de Hooker Valley Track te beginnen. Een wandeling van 3 uur door de bergen, langs Mount Cook, over rivieren en langs watervallen. Het gevoel van zo dicht bij de natuur zijn is niet in woorden te omschrijven, dit moet je echt ervaren. De kracht van de rivieren die onder je door denderen, het ijswater wat van de bergtoppen zacht naar beneden sijpelt, de grote rotsblokken die je her en der tegenkomt en het groen wat de bergwanden langzaam opklimt. Wederom: WAUW!
Helemaal voldaan stapten we hierna weer in onze campervan om verder op doorreis te gaan richting Lake Tekapo.

Hooker Valley Track Hike, Mount Cook 23 maart


23 Maart. De avond begon al een beetje te vallen toen we nietsvermoedend aankwamen bij onze volgende uitgekozen camping, om de nacht door te brengen aan de rand van Lake Tekapo. Tot we bij de ingang achter een hek werden geplaatst en iedereen, met mondkapjes voor en handschoenen aan, twee meter afstand van ons hield (dit vonden we toen nog heel bizar). We kregen de mededeling dat binnen 30 uur het land in volledige lockdown zou gaan en de plek waar je op dat moment bent, ook de plek zou zijn waar je voor de komende vier weken zou moeten blijven, zonder ook maar enig (fysiek) contact met andere mensen. Wow, dit was echt even een flinke donderslag bij heldere hemel voor ons.
Omdat er in heel NZ op dat moment nog geen 200 coronabesmettingen waren (waarvan 150 op het andere eiland), hadden wij ons hier totaal niet op voorbereid. Het kwam dan ook binnen als een shock en we moesten dus snel beslissen en bedenken wat we verder met onze reis en verblijf zouden doen. Onze rondreis afmaken zat er in ieder geval niet meer in.
We besloten om de volgende ochtend vroeg weer terug naar Wanaka te rijden. Dit voelde voor ons het meest prettig omdat mijn broer hier natuurlijk woont.
We moesten dus helaas ook na 3 dagen deze campervan weer inleveren en kregen hiervan het geld niet terug. Nog een domper bovenop het feit dat we onze reis dus ook niet meer voort konden zetten en we ons zorgen maakten of we überhaupt nog wel terug naar NL konden op 2 april. Wat een rollercoasterdag! Maar we bleven rustig en namen het zoals het kwam.
Onze focus was nu om een verblijfplaats voor de komende vier weken te vinden. Het geluk stond gelukkig weer aan onze zeide en daarmee konden we voor een redelijke prijs een super mooi huis in de straat waar mijn broer ook woont huren. We mochten dit sowieso voor de komende vier weken huren en als het nodig zou zijn ook langer. Grote blij!
Hier konden we alleen de eerste weken helaas ook nog niet echt onze rust vinden. De dagen die volgden bestonden namelijk uit telefoontjes en mailtjes met allerlei instanties, ambassades, luchtvaartmaatschappijen en ga zo maar door; van het kastje naar de muur. Slapeloze nachten en geen kant op mogen eisten zo nu en dan hun tol met hoofdpijn en vermoeidheid als gevolg. Maar we gaven niet op en hielden ons hoofd zo goed als kon koel en kalm.
Bij het feit dat we sowieso langer in NZ zouden moeten blijven, dan de geplande 4 weken, hadden we ons al neergelegd. Maar de onzekerheid over wanneer je dan wél naar huis mag vrat wel aan ons. Natuurlijk, we zitten in een van de mooiste landen ter wereld, het weer is prachtig, we hebben een fijn huis, elkaar, maar toch is het gevoel, dat je in tijden van crisis ook het liefst bij je vrienden en familie in de buurt wil zijn en in je eigen huis, best heel groot.
Allemaal ook een grote test voor je relatie kan ik je vertellen, maar gelukkig hebben Roel en ik deze voor 100% doorstaan en zijn we cum laude geslaagd. JEEY!

Team Sharoel

2 April. Na weken van veel geregel kregen we te horen dat we onze tickets mochten verplaatsen naar 2 juni. 2 JUNI! Dat zou dus betekenen dat we nog zeker twee maanden hier zouden moeten blijven. Oke wat duidelijkheid hadden we, maar aangezien de regels en omstandigheden zich met de dag veranderden hadden we hiermee ook niet echt veel rust.

6 April. We besloten het allemaal even een aantal dagen te laten rusten om zelf ook wat rust te nemen. Heb je weleens, dat wanneer je iets loslaat het juist naar je toe komt? Nou dit hadden wij nu een beetje, want na twee dagen kregen we het goede nieuws dat er weer essentiële, binnenlandse vluchten gemaakt mochten worden en dat mensen die naar hun thuisland terug willen reizen dit ook mogen (hier wisten we nog niet dat we weer blij waren gemaakt met een dode mus en dit nog vijf keer zo ging; een vlucht toegezegd krijgen en dat deze vervolgens op het laatste moment weer gecanceld wordt). Dus wij hup gelijk weer aan de telefoon om onze vlucht naar een eerdere datum te verplaatsen. Er werden vanaf dit moment ook repatriëringsvluchten ingezet vanuit de Nederlandse overheid. Allemaal leuk en aardig, Mark, maar die 900 euro pp die we daarvoor moeten betalen – plus je reis naar het vliegveld waarvandaan deze vluchten vertrekken – is natuurlijk al opgegaan aan andere onvoorziene kosten die we hier al hebben moeten maken *zucht*. Daarnaast hadden wij het geluk – ja tel vooral je zegeningen, ook in tijden van crisis – dat wij onze tickets bij Qatar Airways hadden geboekt; de enige luchtvaartmaatschappij van alle maatschappijen die nog vliegt in deze tijd en mensen naar huis brengt. (uiteindelijk raakten we alsnog in de allerlaatste repatriëringsvlucht naar huis… )
Na weer uren aan de telefoon hadden we eindelijk goed nieuws over onze terugreis naar NL! We mogen op 25 april weer richting huis vliegen, YES! We hoefden hiervoor alleen nog een binnenlandse vlucht bij te boeken en verder konden we kosteloos onze datum bij Qatar Airways nogmaals wijzigen. Het zal een pittige reis worden, maar dat hebben we er voor over om weer terug naar Nederland en onze lieve mensen te komen. Er viel zoveel van ons af, ook om het feit dat we na weken onzekerheid eindelijk wat hebben om ons aan vast te kunnen houden. Evengoed blijft het spannend, hoor, die terugreis en zullen we vast pas echt rust ervaren als we weer met de voetjes op Nederlandse bodem staan (oh ik moest hier eens weten, haha) , maar tot die tijd hebben we afgesproken dat we nog zoveel mogelijk proberen te genieten hier. Om zo toch nog een beetje onze vakantie waarde te geven en vooral ook om bij te komen van alles, want pff je wordt toch echt wel even op de proef gesteld in een situatie als deze, hoor!
Maar al met al zijn we ontzettend dankbaar voor de eerste twee weken die we hebben gehad, met alle mooie dingen die we wél nog hebben kunnen zien; uiteraard mijn familie hier, die ik na jaren weer in mijn armen kon sluiten en vooral ook voor alle goede en mooie lessen die we door dit alles hebben mogen leren. We weten nu weer beter wie en wat echt belangrijk voor ons is in het leven, dat liefde – in alle vormen – altijd alles overwint, dat je moet focussen op de dingen waar je wél invloed op hebt en de rest beter kunt loslaten en dat alles altijd goed komt!

( Uiteindelijk konden we – nadat dus tot vijf keer aan toe onze vluchten weer gecanceld en opnieuw toegezegd en weer gecanceld werden – toch op 25 april, met een repatriëringsvlucht van de Nederlandse ambassade weliswaar, weer terug naar huis)

Lake Wakatipu

Bedankt dat je een stukje bent meegereisd op de meest bijzondere reis van ons leven!

Liefs,

Shari


Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

18 + twintig =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.